Maar wie ben ik eigenlijk echt? Lang was ik de heel hard werkende beursmanager van het grootse event voor 50plussers ter wereld: de 50PlusBeurs. Ik haalde mijn voldoening uit het binnenhalen van standhouders, de gehele organisatorische kant en het jaar na jaar stijgende bezoekersaantal. De werkdruk en de verwachtingen waren hoog, maar klagen deed ik nooit. Ik genoot van de dynamiek en van alles wat op mijn pad kwam. Tot ik er na 8 jaar ineens helemaal klaar mee was, ik had het gehad met de enorme piekbelasting en ging op zoek naar een nieuwe uitdaging. 

Zwitserland
Niet lang daarna vertrokken mijn man en ik naar Zwitserland, wat de start bleek van een prachtig avontuur. Wel werd ik me daar bewust van het feit dat mijn al jaren aanwezig (en vakkundig genegeerde) vermoeidheids- en pijnklachten toch meer inhielden en werd ik gediagnosticeerd met een depressie met daarbij een angst- en paniekstoornis. Niet veel later kwam daar de diagnose fibromyalgie bij, wat mijn chronische pijn in spieren en bindweefsel verklaarde. Er vielen op dat moment veel puzzelstukjes op hun plek.  

In die periode zat ik er van binnen helemaal doorheen, maar als ik er nu op terugkijk denk ik dat de meeste mensen die ik daar ontmoet heb weinig aan me gemerkt hebben. Ik moest en zou sterk en vrolijk zijn…

Living the dream, of toch niet…?
Gelukkig was er ook nog genoeg om van te genieten. De prachtige stad Genève waar we woonden, maar natuurlijk ook de schitterende bergen eromheen waar we in de winter volop zijn gaan skiën. Ik ontmoette fantastische vrienden en deed veel nieuwe ervaringen op. We trouwden op sprookjesachtige wijze in een kasteel aan de rand van het meer en niet lang daarna werd onze dochter Liv (veel te vroeg) geboren.

Wekenlang lag zij in het ziekenhuis en maakten wij ons enorme zorgen of het allemaal wel goed zou komen. Aan mijn eigen fysieke en emotionele herstel dacht ik totaal niet. Zodra het kon ging ik weer aan het werk, ik moest en zou sterk en vrolijk zijn…

Terugkijkend zie ik zelf natuurlijk ook een duidelijk patroon van ontkenning, maar doorgaan en vooral geen hulp vragen. Maar zover was ik toen nog niet.

Londen
Na 4,5 jaar in Zwitserland besloten we dat het tijd was voor iets nieuws en verhuisden we naar Londen. Als jong gezin zochten we onze plek in deze dynamische stad. Ik vond een baan, maakte van ons nieuwe huis een thuis en vond mijn draai als moeder van een, inmiddels, peuter.

Terug naar Nederland
Niet lang daarna werd het tijd om terug naar Nederland te gaan. Het was fijn om weer in vertrouwde omgeving te zijn, maar tegelijkertijd ook confronterend. De afgelopen jaren leefden we namelijk van dag tot dag en was alles één groot avontuur. Voor mij de ideale situatie om vooral niet te hoeven voelen hoe het echt met me ging en hoe mijn gezondheid mijn leven beïnvloedde.

Toch rees steeds vaker de vraag: ben ik eigenlijk wel blij met wie ik ben en wat ik doe?

Na een hectische baan als brandmanager in de meubelindustrie en een kortstondige ervaring als salesdirector in laadoplossingen voor elektrische auto’s besefte ik me ineens dat het antwoord daarop ‘nee’ was. Een behoorlijke shock… Ik besefte dat mijn werk me vooral energie kostte en weinig energie opleverde. Maar wat nu? Hoe kom ik erachter waar mijn echte passie ligt? Hoe weet ik waar ik de meeste impact kan maken? En hoe word ik echt gelukkig, op een manier waarop ik ook geestelijk en lichamelijk gezond blijf?

Persoonlijke ontwikkeling
Het antwoord daarop ontvouwde zich in de afgelopen jaren. Ik volgde een opleiding tot lijfgericht trainer en coach, werd yogadocent, ontwikkelde me in teamcoaching en maakte me verschillende methodes eigen. Allemaal vanuit intrinsieke motivatie. Nog nooit was leren en ontwikkelen zo leuk en makkelijk.

Al kwam ik in de verschillende opleidingen natuurlijk ook mezelf behoorlijk tegen. Maar dat bleef ik in het begin lastig vinden om te uiten, want ik moest en zou sterk en vrolijk zijn…

Steeds meer balans
Toch lukte het me om steeds beter te voelen hoe het echt met me ging. Door hier vaker naar te luisteren en meer mijn grenzen aan te geven ontstond er balans in mijn leven. Hierdoor kwam er ruimte om te verzachten, naar mezelf maar ook richting mijn omgeving. Er ontstond meer (zelf)compassie en langzaam brokkelde het harnas af, waarin ik me al die jaren had gehesen. Ik kwam steeds dichter bij mijn kern en werd blij van wat ik daar aantrof. Ik bleek niet allen die sterke en vrolijke firestarter te zijn waar ik me zo lang voor had uitgegeven. Diep van binnen verlangde ik ook naar rust, zelfontwikkeling en verdieping. Mijn pad werd steeds duidelijker.

Passie gevonden
Vandaag de dag ben ik de trotse mede-oprichter van trainingsbureau Factor Groei. Hier kan ik alles in kwijt waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Maar dit keer met respect voor mijn eigen behoeften en mijn gezondheid. Ik werk hard als ik daar de energie voor heb, rust goed uit wanneer het nodig is en kan zodoende pieken op de momenten dat dat van me gevraagd word. Ik geniet elke dag van wat ik doe en ben oprecht gelukkig met wie ik ben.

Mijn missie
Door alle hoogte- en dieptepunten op mijn persoonlijke reis, kan ik nu met recht zeggen dat ik klaar ben om volledig vanuit mijn missie te leven:

Mensen begeleiden in bewustwording van hun patronen,  belemmeringen en talenten, zodat ook zij de gelukkigste versie van zichzelf kunnen zijn!

Hiermee draag ik mijn steentje bij op weg naar een nog mooiere en meer begripvolle wereld.